|
|
Show in normal design
|
Show personalized design!
Wednesday, 18:53
Cinema Bizarre Party – 19 Juli
Wat eraan vooraf ging:
We wandelden door de winkelstraten van Hamburg, op zoek naar een speciaal cadeautje voor CB. Jammer genoeg was het nergens te vinden. We waren bijna de hoop verloren toen we ineens een klein, vreemd winkeltje in het oog kregen. Eerst zagen we een Spongebob-gadget voor Shin, maar we wilden iets beters!
Na het winkeltje te hebben onderzocht, ging Lieuwke het maar vragen. “Do you have handcuffs?”
De beste man achter de toonbank dacht eerst dat ze handschoenen bedoelde. Het vrouwtje naast hem begreep echter onze ziekheid en wees ons op de roze fluffy handboeien waar we kennelijk overheen gekeken hadden.
Blij met onze aanwinst verlieten we de winkel, waarna we in de hotelkamer nog een paar foto’s maakten.
Daarna stopten we de handboeien terug in het doosje en schreven neer dat ze er maar veel plezier mee moesten beleven. (natuurlijk ontbraken onze namen en telefoonnummers niet.)
Die avond:
Door onze – eh – fotoshoot waren we al iets later dan gepland. We kwamen om kwart over zeven aan bij de Markthalle waar het feest plaatsvond. We gingen in de rij staan en kwamen stapje voor stapje dichter bij de ingang. We zagen opeens mensen uit Nederland langskomen, die we nog herkenden van het optreden in Nederland.
Toen moesten we ons entreebewijs laten zien en kregen we een leuk, rood bandje om. We kwamen een zaal binnen en we zagen dat er veel mensen voor een podium stonden en we kregen een beetje een concert idee. Vooraan stonden we in ieder geval niet meer. We sloten ons bij de menigte aan en keken naar een DJ-tafel die op het podium stond. Daarachter werd op een diascherm foto’s van de band getoond en flitsende lichten gingen de zaal rond. Iedereen stond in spanning te wachten en toen ineens verscheen Kiro vanachter een gordijn. Hij wierp een blik de zaal in, lachte even en peerde ‘m weer. Iedereen (wij ook) begon hysterisch te krijsen.
Onderwijl liep er al een andere coole DJ op het podium rond, die leuke bekende nummers draaide.
Na een klein halfuurtje wachten kwamen de bandleden eindelijk op. Strify hield een speech en de bandleden namen cadeautjes in ontvangst. Lieuwke zat Ilse de hele tijd aan te sporen dat ze de handboeien moest gooien. Ilse vond dat echter nog niet zo’n strak plan en wachtte op het juiste moment. We probeerden Strify’s aandacht te trekken door hem te roepen. Dat lukte, maar ja, we stonden niet vooraan dus hoe moesten we die in hemelsnaam bij hem krijgen?!
Met een zwiep wist Ilse de handboeien richting Strify te gooien. Helaas vloog het ding langs hem heen. Hij keek het pakketje verbaasd na en wij dachten dat het mislukt was. Tot onze grote verbazing huppelde hij er vrolijk achteraan en pakte het op. Toen verliet hij (en ook de rest van de band) het podium en nam onze handboeien mee naar achter.
Na een aantal minuten kwamen Shin en Luminor op.
Even een opmerking over Luminor: Eerst vonden we hem echt een vage kerel met een raar hoofd. Maar nu we hem in het echt zagen vonden we hem zooooo mooi!
Onderwijl probeerden wij ons naar voren te dringen, wat prima lukte. Toen we binnenkwamen stonden we op rij zeven en nu stonden we al op rij drie.
Luminor en Shin draaiden wat nummers en maakten wat contact met het publiek. Ook wij stonden veel te zwaaien, wat af en toe een glimlach opleverde. Toen kwam zelfs Lumi een aantal keer naar het publiek toe en beantwoordde wat vragen. Hij schudde ook wat handen, die wij helaas net misten.
We wrongen ons nog meer naar voren en toen stonden we op rij twee. Toen kwam Lumi alweer naar het publiek toe en kreeg Ilse een handje van hem. Lieuwke baalde want die viste weer achter het net. Gelukkig had al vrij snel Lieuwke ook Lumi’s hand bemachtigd.
Shin, die alleen nog maar grijnzend achter de draaitafel gestaan had, kwam ook in actie. We kregen allebei een handje van hem.
Het bleef even rustig, zodat wij de opwinding even te boven konden komen. Toen begaf Luminor zich weer naar het publiek. We riepen zijn naam en hij kwam richting ons gelopen. Ilse probeerde hem te vragen wanneer ze weer een concert zouden geven in Nederland. Het duurde lang voor hij het begreep, vanwege het harde geluid. Toen hij eindelijk doorhad waar Ilse het over had, verzekerde hij dat ze over een tijdje terug zouden komen. Hij schudde nogmaals onze hand en begaf zich weer naar de draaitafel.
Shin en Luminor bleven toen even bij de draaitafel staan. Wij probeerden hun aandacht weer te trekken en maakten met onze handen een hartje. Lumi keek even moeilijk, maar toen hij het begreep moest hij toch wel even lachen.
Er werd door de bandleden ook bekers water uitgedeeld en Ilse kreeg er verscheidene van Shin, Strify en Yu. Lieuwke greep haar kans en gaf Strify een aai over zijn hand toen hij het water aanreikte.
Yu kwam het podium af en ging het hek langs om handtekeningen uit te delen en voor foto’s. Hij kwam langs ons, we kregen een paar handjes en omdat hij zo lang voor ons stond, konden we het niet laten om hem gewoon over zijn arm te aaien en zo. 
Kiro stond ondertussen breed grijnzend achter de draaitafel en we probeerden ook zijn aandacht te trekken. Hij zag onze hartjes en wierp ons een kushandje toe.
Strify kwam langs en helaas viel er net een vrouwtje achter ons flauw en belemmerde een dikke bewaker ons het uitzicht. Strify was aan ons voorbij gegaan. 
Ilse heeft wel zijn hand geschud.
We stonden er ondertussen al iets van twee uur. Ilse stond ondertussen op de eerste rij, en toen Yu weer langskwam kreeg ze hem te pakken en maakte een foto.
Hier scheiden onze wegen voor een moment.
Lieuwke:
Vlak daarna flipte ik op de een of andere manier. Het was denk ik de drukte en het feit dat Yu daar stond. (Hoe triest het ook klinkt.) Toen viel ik ook nog eens en begon iedereen een beetje aan me te sjorren en voor ik het wist tilden de mensen me op en werd ik richting het hek geduwd. Yu stond daar nog steeds en schrok zich volgens Ilse helemaal dood. Ik kan me dat beeld heel goed herinneren; Yu die voor me stond, met een geschrokken uitdrukking op zijn gezicht. Hij schudde nog wel een keer mijn hand. Toen pakte iemand me beet en voor een raar moment dacht ik dat het Yu was. Helaas werd dit idee gruwelijk verstoord door de bodyguard die me op het podium neer plantte.
Ilse:
Toen Lieuwke eruit gehaald was, brak ook bij mij de hel los. Ik werd van alle kanten tegen het hek geduwd. Ook ontving ik een paar schoppen tegen mijn benen, waardoor ik de kracht in mijn benen verloor en in elkaar zakte. Blijkbaar dacht diezelfde bodyguard dat ik flauw was gevallen en dat ik er ook uitmoest. Hij probeerde me over het hek te trekken, wat ongelofelijk zeer deed. Ik begon te gillen en de kerel liet mij weer los. Nog geen minuut later had hij versterking gehaald en probeerden ze het met z’n tweeën. Ook ik werd op het podium neergezet, naast Lieuwke.
We beseften al vrij snel dat we gewoon op de rand van het podium zaten en dat Strify en Yu voor ons stonden. Ze keken ons vreemd aan en de bodyguard nam ons één voor één mee.
Lieuwke:
Ik was de eerste die weggehaald werd. De bodyguard nam me mee en we gingen een trappetje af, waar allemaal mensen zaten. Toen kwamen we in een kamer meer licht en tot mijn enorme verbijstering zag ik Luminor staan. Ik zakte door mijn knieën, maar de bodyguard trok me meteen weer overeind en zei iets in de trant van dat ik een arm om zijn nek moest slaan. Ik werd door de kamer gebracht en bij de deur stond Kiro. Ik bleef stil staan en staarde hem met wijd open gesperde ogen aan. Hij keek me een bezorgt aan en aaide me over mijn arm. Hij mompelde iets in de vorm van ‘ach’. Toen werd ik uit de kleedkamer weggehaald en via een achteruit ingang weer de zaal in gestuurd.
Ilse:
Ook ik werd later door een bodyguard van het podium afgehaald. Ik ging een klein trappetje af en kwam in een tweede kamer. Ik zag allemaal tassen staan en dacht dat we in een kamer waren waar fans hun spullen lagen. Tot mijn grote verbazing zag ik opeens Luminor met een sigaretje tegen de tafel staan. Hij keek me vreemd aan en toen werd ook ik naar de deur getrokken. Daar liet de bodyguard me los en ik daar. Toen draaide Kiro zich om en hij keek me bezorgd aan. Hij kwam naar me toegelopen en bleef even voor me staan. Hij legde zijn hand op mijn wang. Toen kwam de bodyguard van Lieuwke terug en riep tegen de andere bodyguard dat ik hier niet mocht blijven. ‘Nicht hier!’
Ik werd van Kiro weggetrokken. Vanachter de schouder van de bodyguard lachte ik nog even naar Kiro die ook een grijns op zijn gezicht toverde.
In de volgende kamer werd ik met bekertje water op een stoel gezet. De coole DJ van eerder (zie foto) kwam voor me zitten en begon me dingen te vragen. Hij vond het kennelijk leuk dat ik uit Holland kwam. Wéér werd ik gestoord door een bodyguard die zei dat een vriendin mij zocht. Toen stond ik maar op en volgde de bodyguard naar buiten waar ik Lieuwke aantrof.
We moeten bekennen dat we onze korte ontmoeting met Kiro heel bijzonder vonden, omdat het niet leek alsof hij dacht dat wij maar een stel rare fans waren, maar dat hij gewoon zag dat wij twee meiden waren waar het even niet goed mee ging. Hij stelde ons gerust en dat konden we zeer waarderen.
Kiro <3
We kwamen nogal depressief buiten, omdat we onze plek vooraan gewoon kwijt waren. Na een paar tranen en wat hysterie gingen we weer naar binnen om er nog maar het beste van te maken.
Een tijdje lang hebben we nog met de Nederlanders daar gekletst en later zijn we gewoon weer gaan kijken. Wat heel leuk was dat we op een gegeven moment weer oogcontact kregen met Kiro. Hij bewoog mee op de muziek en wij deden hem na. Hij moest lachen en begon te springen, wat wij dus ook deden. Voor zeker iets van dertig seconden gingen we daar mee door. We weten niet of hij ons van eerder in de kleedkamer herkende, maar het leek er wel op.
Later die avond kregen we door dat er een gat was die naar het podium leidde. We zagen wel een bewaker staan, maar die stond een stuk verderop.
Ilse stootte Lieuwke aan en zei; “Ik kan zo het podium op rennen.”
Lieuwke staarde haar met open mond aan, niet omdat ze het een belachelijk idee vond, maar meer omdat het inderdaad echt kon.
Onderwijl gaf Cinema Bizarre een afscheidsspeech, maar dat hadden we nog niet helemaal door. Wij stonden ons echt al voor te bereiden om dat podium op te rennen.
Toen het tot ons doordrong dat ze weg waren, dropen wij ook maar af.
Het was misschien maar beter dat ze op dat moment weg waren gegaan, anders hadden we misschien wel een knuffel gehad, maar werden we waarschijnlijk wel voor de hele zaal als een stel gekken afgevoerd. Want als ze waren blijven staan hadden we het dus écht gedaan.
Wij gingen voor plan B. We liepen naar de deur die naar de kleedkamer leidde en zagen dat daar niemand stond. We probeerden (hoe triest het ook klinkt) binnen te komen door te zeggen dat Ilse haar mobiel verloren was toen we uit het publiek gehaald waren.
Helaas trapte de beste bewaker er niet in en verwees ons naar de gevonden voorwerpen. We drongen niet langer aan en bedankten de man voor zijn hulp. Natuurlijk kon hij ons niet binnen laten, maar het was het proberen waard. Meer konden we niet doen om bij ze te komen.
We kochten een shirt en een poster en verlieten met gemengde gevoelens de Markthalle.
Maar wat wil je? We hadden van alle bandleden een handje gehad, foto’s gemaakt, oogcontact gemaakt en backstage geweest. (Zij het maar voor een korte tijd.) Het was al met al gewoon een onvergetelijke avond.
Bedankt voor het lezen 
Ilse en Lieuwke.
Wat eraan vooraf ging:
We wandelden door de winkelstraten van Hamburg, op zoek naar een speciaal cadeautje voor CB. Jammer genoeg was het nergens te vinden. We waren bijna de hoop verloren toen we ineens een klein, vreemd winkeltje in het oog kregen. Eerst zagen we een Spongebob-gadget voor Shin, maar we wilden iets beters!
Na het winkeltje te hebben onderzocht, ging Lieuwke het maar vragen. “Do you have handcuffs?”
De beste man achter de toonbank dacht eerst dat ze handschoenen bedoelde. Het vrouwtje naast hem begreep echter onze ziekheid en wees ons op de roze fluffy handboeien waar we kennelijk overheen gekeken hadden.
Blij met onze aanwinst verlieten we de winkel, waarna we in de hotelkamer nog een paar foto’s maakten.
Daarna stopten we de handboeien terug in het doosje en schreven neer dat ze er maar veel plezier mee moesten beleven. (natuurlijk ontbraken onze namen en telefoonnummers niet.)
Die avond:
Door onze – eh – fotoshoot waren we al iets later dan gepland. We kwamen om kwart over zeven aan bij de Markthalle waar het feest plaatsvond. We gingen in de rij staan en kwamen stapje voor stapje dichter bij de ingang. We zagen opeens mensen uit Nederland langskomen, die we nog herkenden van het optreden in Nederland.
Toen moesten we ons entreebewijs laten zien en kregen we een leuk, rood bandje om. We kwamen een zaal binnen en we zagen dat er veel mensen voor een podium stonden en we kregen een beetje een concert idee. Vooraan stonden we in ieder geval niet meer. We sloten ons bij de menigte aan en keken naar een DJ-tafel die op het podium stond. Daarachter werd op een diascherm foto’s van de band getoond en flitsende lichten gingen de zaal rond. Iedereen stond in spanning te wachten en toen ineens verscheen Kiro vanachter een gordijn. Hij wierp een blik de zaal in, lachte even en peerde ‘m weer. Iedereen (wij ook) begon hysterisch te krijsen.
Onderwijl liep er al een andere coole DJ op het podium rond, die leuke bekende nummers draaide.
Na een klein halfuurtje wachten kwamen de bandleden eindelijk op. Strify hield een speech en de bandleden namen cadeautjes in ontvangst. Lieuwke zat Ilse de hele tijd aan te sporen dat ze de handboeien moest gooien. Ilse vond dat echter nog niet zo’n strak plan en wachtte op het juiste moment. We probeerden Strify’s aandacht te trekken door hem te roepen. Dat lukte, maar ja, we stonden niet vooraan dus hoe moesten we die in hemelsnaam bij hem krijgen?!
Met een zwiep wist Ilse de handboeien richting Strify te gooien. Helaas vloog het ding langs hem heen. Hij keek het pakketje verbaasd na en wij dachten dat het mislukt was. Tot onze grote verbazing huppelde hij er vrolijk achteraan en pakte het op. Toen verliet hij (en ook de rest van de band) het podium en nam onze handboeien mee naar achter.
Na een aantal minuten kwamen Shin en Luminor op.
Even een opmerking over Luminor: Eerst vonden we hem echt een vage kerel met een raar hoofd. Maar nu we hem in het echt zagen vonden we hem zooooo mooi!
Onderwijl probeerden wij ons naar voren te dringen, wat prima lukte. Toen we binnenkwamen stonden we op rij zeven en nu stonden we al op rij drie.
Luminor en Shin draaiden wat nummers en maakten wat contact met het publiek. Ook wij stonden veel te zwaaien, wat af en toe een glimlach opleverde. Toen kwam zelfs Lumi een aantal keer naar het publiek toe en beantwoordde wat vragen. Hij schudde ook wat handen, die wij helaas net misten.
We wrongen ons nog meer naar voren en toen stonden we op rij twee. Toen kwam Lumi alweer naar het publiek toe en kreeg Ilse een handje van hem. Lieuwke baalde want die viste weer achter het net. Gelukkig had al vrij snel Lieuwke ook Lumi’s hand bemachtigd.
Shin, die alleen nog maar grijnzend achter de draaitafel gestaan had, kwam ook in actie. We kregen allebei een handje van hem.
Het bleef even rustig, zodat wij de opwinding even te boven konden komen. Toen begaf Luminor zich weer naar het publiek. We riepen zijn naam en hij kwam richting ons gelopen. Ilse probeerde hem te vragen wanneer ze weer een concert zouden geven in Nederland. Het duurde lang voor hij het begreep, vanwege het harde geluid. Toen hij eindelijk doorhad waar Ilse het over had, verzekerde hij dat ze over een tijdje terug zouden komen. Hij schudde nogmaals onze hand en begaf zich weer naar de draaitafel.
Shin en Luminor bleven toen even bij de draaitafel staan. Wij probeerden hun aandacht weer te trekken en maakten met onze handen een hartje. Lumi keek even moeilijk, maar toen hij het begreep moest hij toch wel even lachen.
Er werd door de bandleden ook bekers water uitgedeeld en Ilse kreeg er verscheidene van Shin, Strify en Yu. Lieuwke greep haar kans en gaf Strify een aai over zijn hand toen hij het water aanreikte.
Yu kwam het podium af en ging het hek langs om handtekeningen uit te delen en voor foto’s. Hij kwam langs ons, we kregen een paar handjes en omdat hij zo lang voor ons stond, konden we het niet laten om hem gewoon over zijn arm te aaien en zo. 
Kiro stond ondertussen breed grijnzend achter de draaitafel en we probeerden ook zijn aandacht te trekken. Hij zag onze hartjes en wierp ons een kushandje toe.
Strify kwam langs en helaas viel er net een vrouwtje achter ons flauw en belemmerde een dikke bewaker ons het uitzicht. Strify was aan ons voorbij gegaan. 
Ilse heeft wel zijn hand geschud.
We stonden er ondertussen al iets van twee uur. Ilse stond ondertussen op de eerste rij, en toen Yu weer langskwam kreeg ze hem te pakken en maakte een foto.
Hier scheiden onze wegen voor een moment.
Lieuwke:
Vlak daarna flipte ik op de een of andere manier. Het was denk ik de drukte en het feit dat Yu daar stond. (Hoe triest het ook klinkt.) Toen viel ik ook nog eens en begon iedereen een beetje aan me te sjorren en voor ik het wist tilden de mensen me op en werd ik richting het hek geduwd. Yu stond daar nog steeds en schrok zich volgens Ilse helemaal dood. Ik kan me dat beeld heel goed herinneren; Yu die voor me stond, met een geschrokken uitdrukking op zijn gezicht. Hij schudde nog wel een keer mijn hand. Toen pakte iemand me beet en voor een raar moment dacht ik dat het Yu was. Helaas werd dit idee gruwelijk verstoord door de bodyguard die me op het podium neer plantte.
Ilse:
Toen Lieuwke eruit gehaald was, brak ook bij mij de hel los. Ik werd van alle kanten tegen het hek geduwd. Ook ontving ik een paar schoppen tegen mijn benen, waardoor ik de kracht in mijn benen verloor en in elkaar zakte. Blijkbaar dacht diezelfde bodyguard dat ik flauw was gevallen en dat ik er ook uitmoest. Hij probeerde me over het hek te trekken, wat ongelofelijk zeer deed. Ik begon te gillen en de kerel liet mij weer los. Nog geen minuut later had hij versterking gehaald en probeerden ze het met z’n tweeën. Ook ik werd op het podium neergezet, naast Lieuwke.
We beseften al vrij snel dat we gewoon op de rand van het podium zaten en dat Strify en Yu voor ons stonden. Ze keken ons vreemd aan en de bodyguard nam ons één voor één mee.
Lieuwke:
Ik was de eerste die weggehaald werd. De bodyguard nam me mee en we gingen een trappetje af, waar allemaal mensen zaten. Toen kwamen we in een kamer meer licht en tot mijn enorme verbijstering zag ik Luminor staan. Ik zakte door mijn knieën, maar de bodyguard trok me meteen weer overeind en zei iets in de trant van dat ik een arm om zijn nek moest slaan. Ik werd door de kamer gebracht en bij de deur stond Kiro. Ik bleef stil staan en staarde hem met wijd open gesperde ogen aan. Hij keek me een bezorgt aan en aaide me over mijn arm. Hij mompelde iets in de vorm van ‘ach’. Toen werd ik uit de kleedkamer weggehaald en via een achteruit ingang weer de zaal in gestuurd.
Ilse:
Ook ik werd later door een bodyguard van het podium afgehaald. Ik ging een klein trappetje af en kwam in een tweede kamer. Ik zag allemaal tassen staan en dacht dat we in een kamer waren waar fans hun spullen lagen. Tot mijn grote verbazing zag ik opeens Luminor met een sigaretje tegen de tafel staan. Hij keek me vreemd aan en toen werd ook ik naar de deur getrokken. Daar liet de bodyguard me los en ik daar. Toen draaide Kiro zich om en hij keek me bezorgd aan. Hij kwam naar me toegelopen en bleef even voor me staan. Hij legde zijn hand op mijn wang. Toen kwam de bodyguard van Lieuwke terug en riep tegen de andere bodyguard dat ik hier niet mocht blijven. ‘Nicht hier!’
Ik werd van Kiro weggetrokken. Vanachter de schouder van de bodyguard lachte ik nog even naar Kiro die ook een grijns op zijn gezicht toverde.
In de volgende kamer werd ik met bekertje water op een stoel gezet. De coole DJ van eerder (zie foto) kwam voor me zitten en begon me dingen te vragen. Hij vond het kennelijk leuk dat ik uit Holland kwam. Wéér werd ik gestoord door een bodyguard die zei dat een vriendin mij zocht. Toen stond ik maar op en volgde de bodyguard naar buiten waar ik Lieuwke aantrof.
We moeten bekennen dat we onze korte ontmoeting met Kiro heel bijzonder vonden, omdat het niet leek alsof hij dacht dat wij maar een stel rare fans waren, maar dat hij gewoon zag dat wij twee meiden waren waar het even niet goed mee ging. Hij stelde ons gerust en dat konden we zeer waarderen.
Kiro <3
We kwamen nogal depressief buiten, omdat we onze plek vooraan gewoon kwijt waren. Na een paar tranen en wat hysterie gingen we weer naar binnen om er nog maar het beste van te maken.
Een tijdje lang hebben we nog met de Nederlanders daar gekletst en later zijn we gewoon weer gaan kijken. Wat heel leuk was dat we op een gegeven moment weer oogcontact kregen met Kiro. Hij bewoog mee op de muziek en wij deden hem na. Hij moest lachen en begon te springen, wat wij dus ook deden. Voor zeker iets van dertig seconden gingen we daar mee door. We weten niet of hij ons van eerder in de kleedkamer herkende, maar het leek er wel op.
Later die avond kregen we door dat er een gat was die naar het podium leidde. We zagen wel een bewaker staan, maar die stond een stuk verderop.
Ilse stootte Lieuwke aan en zei; “Ik kan zo het podium op rennen.”
Lieuwke staarde haar met open mond aan, niet omdat ze het een belachelijk idee vond, maar meer omdat het inderdaad echt kon.
Onderwijl gaf Cinema Bizarre een afscheidsspeech, maar dat hadden we nog niet helemaal door. Wij stonden ons echt al voor te bereiden om dat podium op te rennen.
Toen het tot ons doordrong dat ze weg waren, dropen wij ook maar af.
Het was misschien maar beter dat ze op dat moment weg waren gegaan, anders hadden we misschien wel een knuffel gehad, maar werden we waarschijnlijk wel voor de hele zaal als een stel gekken afgevoerd. Want als ze waren blijven staan hadden we het dus écht gedaan.
Wij gingen voor plan B. We liepen naar de deur die naar de kleedkamer leidde en zagen dat daar niemand stond. We probeerden (hoe triest het ook klinkt) binnen te komen door te zeggen dat Ilse haar mobiel verloren was toen we uit het publiek gehaald waren.
Helaas trapte de beste bewaker er niet in en verwees ons naar de gevonden voorwerpen. We drongen niet langer aan en bedankten de man voor zijn hulp. Natuurlijk kon hij ons niet binnen laten, maar het was het proberen waard. Meer konden we niet doen om bij ze te komen.
We kochten een shirt en een poster en verlieten met gemengde gevoelens de Markthalle.
Maar wat wil je? We hadden van alle bandleden een handje gehad, foto’s gemaakt, oogcontact gemaakt en backstage geweest. (Zij het maar voor een korte tijd.) Het was al met al gewoon een onvergetelijke avond.
Bedankt voor het lezen 
Ilse en Lieuwke.
3 comment(s)
More...
8 Jun, 18:11
Hoe denk jij over mij:
1. Persoonlijkheid:
2. Ogen:
3. Gezicht:
4. Haar:
5. Kleren:
6: Manieren:
7. Familie:
Zou jij
1:. Mijn vriend zijn?
2:. Liegen om me beter te laten voelen?
3:. Verkering met me nemen??
4:. Me wat geld lenen?
5:. Mijn hand vast houden?
6:. Een kogel voor me vangen?
7:. In contact blijven?
8:. Proberen mijn problemen op te lossen?
9:. Van me houden?
10:. Met me uitgaan?
Wat zou je doen als:
1. Ik zei tegen je zeg dat ik je mag?
2. Ik je zoende?
3. Ik naast je woonde?
4. Ik zou beginnen met roken?
5. Ik iets had gestolen?
6. Ik was weglopen van thuis?
1. Persoonlijkheid:
2. Ogen:
3. Gezicht:
4. Haar:
5. Kleren:
6: Manieren:
7. Familie:
Zou jij
1:. Mijn vriend zijn?
2:. Liegen om me beter te laten voelen?
3:. Verkering met me nemen??
4:. Me wat geld lenen?
5:. Mijn hand vast houden?
6:. Een kogel voor me vangen?
7:. In contact blijven?
8:. Proberen mijn problemen op te lossen?
9:. Van me houden?
10:. Met me uitgaan?
Wat zou je doen als:
1. Ik zei tegen je zeg dat ik je mag?
2. Ik je zoende?
3. Ik naast je woonde?
4. Ik zou beginnen met roken?
5. Ik iets had gestolen?
6. Ik was weglopen van thuis?
27 Apr, 00:04
Dit was een dag waar ik ( en Lieuwke en Esther denk ik ook ) echt naartoe hadden geleefd. Ze zijn samen met TH mijn lievelingsband en het was te gewoon te gek voor woorden dat we ze in het echt gingen zien.
Toen we hoorden dat ze 25 april naar de melkweg kwamen, was dat ook iets dat we zeker níet voorbij lieten gaan.
Nog nooit waren ze in Holland geweest en ook waren en niet zoveel verschrikkelijk fans, dus het zou in de Oude Zaal in de Melkweg gehouden worden.
We kwamen rond vier uur aan en we konden duidelijk zien dat we bij de goede ingang waren. De fans zagen er extreem, maar ook zeker mooi uit.
Omhoogstaande haren ( veel zwart en blond ), véél make-up, skinny jeans, all stars.
We voelden ons gewoon ‘vreemd’ tussen al die mensen, omdat wij er niet zo extreem bijliepen.
Al vrij snel zetten we onze tassen neer en gingen er maar bij zitten. Een paar mensen kwamen vlak bij ons zitten en er werden gesprekken uitgewisseld.
Wie is jouw favoriet?
Hoelang zijn jullie al fan?
Gelukkig konden we ‘rij’ af en toe verlaten om een weg te zoeken naar de WC die we konden vinden in de Mac Donalds. ( helaas een vrouwtje die je verplichtte 0,30 te betalen ).
Helaas kregen we al vrij snel te horen van een bewaker dat Luminor ziek was. ( de toetsenist ) Vele mensen balen en sommige zelfs in tranen.
Het goede nieuws was echter wel dat ze zeiden dat we een ‘meet & greet’ kregen.
Ik kon het gewoon niet beseffen en wilde het ook niet geloven, omdat de kans groot was teleurgesteld te worden.
Rond 8 uur gingen de deuren open en na veel geduw, getrek en gemopper kwamen we de zaal binnengesprint. We stonden op de vierde rij voor de microfoon voor Strify. Het was heel erg klein en zó moeilijk te geloven dat ik mijn idolen van zo dichtbij zou zien. ( 2 meter )
Het was te raar voor woorden.
Een groot nadeel was dat de mensen achter ons óók graag verder naar voren wilde met als gevolg: geduw, getrek en gemopper. In de zaal stonden ongeveer 3 à 4 honderd mensen.
We hadden een groot spandoek gemaakt met de tekst: Strify, meet us in your room?! ^^
Nou, omdat we zó ongelofelijk dichtbij stonden, kon dat natuurlijk niet missen voor hem.
Iets over negen begon het donker te worden en de spanning toe te nemen.
Ze zouden daar werkelijk binnen enkele minuten staan.
Opeens kwam Shin op met cool haar, leuke outfit en zijn zó ongelofelijke knapheid. Iedereen begon te krijsen en we deden natuurlijk mee. Toen volgde Yu die dan wel geen staart meer had, maar ook zo sexy was als hij maar zijn kon.
Toen kwam Kiro, breed lachend en zwaaiend ook het podium op en ik kon wel achterover vallen van verbazing. Ze zagen er allemaal té lekker uit!
Alleen Strify was er nog niet, die mijn grootste idool was van iedereen. ( al is de rest ook zó geweldig!! ) Toen kwam Strify ook op in een geweldige outfit met in het begin een masker op dat ons deed denken aan Zorro. ( hihi )
Gelukkig ging dat flutding na twee nummers af en konden we eindelijk Strify helemaal goed bewonderen.
We wisten nog niet echt goed hoe ze live zouden spelen. Op het Songfestival had Strify last zijn stem en zong daardoor niet echt zuiver en mooi.
Maar wow, wat klonk zijn stem fantastisch! Zo zuiver, mooi en gewoon geweldig!
Dit was nog beter dan we ooit hadden kunnen denken. Ze gingen helemaal op in de muziek en maakten vele contacten met het publiek.
Handkusjes, knipogen, praatjes en blikken werden uitgewisseld.
Ook zag Yu ons nog die een soort van knipoog gaf. Dat was heel leuk!
Strify was letterlijk zó ontzettend sexy bezig op het podium. Wow!
Hij praatte op een nogal geile manier dat het hele publiek opfokte. Zijn sexy-moves die hij constant maakte, verveelde echt níet! Hoe sexy kan iemand zijn?
Nou, kijk naar Strify op het podium!
Ook ging hij een paar keer met zijn hand langs het publiek heen en het scheelde maar een paar centimeter of we hadden zijn hand ook aangeraakt.
Na twee nummers deden we ons spandoek omhoog. Of hij het gezien heeft weten we niet, want hij ging erg snel weer naar beneden.
Maar eigenlijk kon dat gewoon niet missen! ^^
In de rij kregen we een halo uitgedeeld. ( 3 van die lichtgevende bandjes die aan elkaar zaten en zo in een rondje zaten die we op ons hoofd zette ).
Ik heb hem per ongeluk op het einde tegen Strify aangegooid. Oeps…
Toen gingen ze opeens van het podium af en kwamen ze later weer terug. Yu topless en Kiro met een leuke tanky aan. Het kon dus niet beter!
Ze deden nog twee hele mooie nummers en stopte er toen echt mee. We kregen water van Kiro over ons heen die zijn flesje boven het publiek leegde.
Yu gooide zijn handdoek en plectrum weg en ook Kiro deed dat. Toen was lekkere Shin nog met zijn drumstokjes over. Hij had er totaal vier en hij gooide ze alleen maar naar de rechterkant. Ik balen.
Maar toen kwam het….
Hij gooide zijn laatste stokje richting ons en ik ving hem met beide handen. Helaas wilde meer fans dat stokje hebben dus vele handen grepen ook het stokje vast.
Gelukkig waren Lieuwke en Esther bereid om mee oorlog te voeren met als doel: Het behouden van Shin’s heilige drumstokje!
Een stom mens dat achter me stond, probeerde nog het stokje van me af te pakken. Gelukkig schoot Lieuwke me te hulp en kafferde het mens uit.
Mijn gemene ik kwam boven en gaf het mens een achterwaartse trap die ervoor zorgde dat ik het stokje echt vasthad. Daar waren we ook weer van verlost.
Ik liep met het stokje in mijn shirt ( zodat geen gefreakte fan het af kon pakken ) de zaal door te hyperen samen met Esther en Lieuwke
Strify bevestigde trouwens na het concert nog even dat er inderdaad een meet & greet was van een uur. Waar moest je dan in hemelsnaam zijn?
We stonden in de rij en het was zó ongelofelijk heet, dat het voelde alsof ik flauw ging vallen. We hadden geen drinken en iedereen stond op elkaar gedrukt.
Gelukkig werd de rij steeds minder druk en hadden we op den duur de ruimte.
En wat zag ik daar lopen? Een Tom look-a-like.
Tom van Tokio Hotel beweert dat hij de seksgod is en wat vroeg ik me toen af? Juist.
‘Hé, ben jij ook zo’n seksgod als dat Tom is?’ schreeuwde ik naar hem en verbaasd keek hij me aan, gevolg door een brede grijns. Hij knikte hevig.
‘Mooi!’
Het was niet helemaal de bedoeling om dat te zeggen, maar ach, soms floepen dingen er gewoon uit.
We stonden dus in de rij voor de meet & greet en er mochten maar 5 mensen tegelijk naar binnen. Lieuwke had een fotocamera en we wilde in ieder geval met zijn allen tegelijk naar binnen.
Helaas lukte dat niet en moesten Eshter en ik eerst naar binnen.
Daar liep ik dan zo zenuwachtig als ik maar zijn kon naar de tafel waar ze aanzaten. Opeens stond ik voor Kiro. Ik legde mijn kaartje neer die hij pakte, signeerde en doorgaf.
Ik pakte mijn topje beet die ik onder mijn kleren aanhad en trok hem iets onder mijn andere t-shirt uit.
‘Would you sign this please?’ vroeg ik aan Kiro die knikte, lachte en zijn handtekening op mijn top zette.
‘You’re so great!’ zei ik nog tegen hem.
‘Thank you.’
Oké, dat was Kiro.
Toen kwam Yu.
Ook hem vroeg ik mijn shirt te signeren en hij zei natuurlijk ‘of course’.
Hij boog zich over de tafel en zette zijn handtekening neer.
Het ging niet zo vlotjes op een t-shirt, dus hij zat een beetje te mopperen toen het niet goed lukte. Hij lachte nog even toen zijn handtekening eindelijk goed op mijn shirt zat en keek tevreden naar zijn eigen creatie op mijn shirt. Ik wilde al doorlopen tot ik me bedacht dat ik nauwelijks nog wat gezegd had tegen hem. ‘You’re also so great!’ zei ik nog tegen hem waarna hij me daarvoor lachend bedankte.
Toen liep ik naar Shin. Blij liep ik hem het drumstokje zien en hij moest lachen. Ook hij signeerde mijn shirt en toen kwam het.
Strify moest nog.
Ik stond voor hem en bekeek hem echt nauwkeurig.
Als ik zou willen, zou ik hem zo op zijn bek kunnen pakken, dacht ik. Niet dat ik dat zou doen natuurlijk, maar hij zat wel maar een halve meter van me af.
Hij boog zich voorover ( legde één hand op mijn heup ) en signeerde mijn shirt en ik wilde iets tegen hem zeggen.
Iets dat er ook uitfloepte:
‘Oh my god, you’re so pretty!’ zei ik en hij lachte. ‘Thank you.’
Ik wilde al doorlopen totdat ik Strify nog wat hoorde zeggen.
‘You’re also pretty.’
Mijn temperatuur steeg toch echt wel een paar graden toen hij dat tegen me zei. Het was gewoon niet te geloven. Ik ging bijna van mijn stokje.
Half blozend mompelde ik nog iets dat leek op ‘thank you.’
Toen liep ik echt door en toen riep Esther naar me. ‘Ilse, je kaartje!’
Ik draaide me weer om en zag Strify en Esther naar het kaartje wijzen dat ik had laten liggen. Met nog steeds een rood hoofd liep ik terug, pakte mijn kaartje en verliet de ruimte.
Dankje Esther, anders had ik vier handtekeningen minder gehad!!
Tijd om te gillen buiten!
Drumstokje, handtekeningen op mijn shirt, handtekeningen op mijn kaartje, gesprekjes gevoerd, compliment ontvangen en ze van zó dichtbij gezien.
Het was gewoon werkelijk niet te geloven!!
Ze zijn zó ontzettend knap en lekker dat het een geschenk uit de hemel moet zijn! ^^
Het was het beste concert dat ik ooit gehad heb en meer dan ik ooit had durven hopen.
Bedankt, Lieuwke en Esther, voor de gezelligheid gedurende de hele dag. Super om dit met jullie bezocht te hebben en als ik het over zou mogen doen, zouden jullie weer de twee zijn die ik erbij wilde hebben! ( en met Roy
)
Een onvergetelijke avond en een nóg grotere obessie!
Geweldig!
I <3 CB!
Toen we hoorden dat ze 25 april naar de melkweg kwamen, was dat ook iets dat we zeker níet voorbij lieten gaan.
Nog nooit waren ze in Holland geweest en ook waren en niet zoveel verschrikkelijk fans, dus het zou in de Oude Zaal in de Melkweg gehouden worden.
We kwamen rond vier uur aan en we konden duidelijk zien dat we bij de goede ingang waren. De fans zagen er extreem, maar ook zeker mooi uit.
Omhoogstaande haren ( veel zwart en blond ), véél make-up, skinny jeans, all stars.
We voelden ons gewoon ‘vreemd’ tussen al die mensen, omdat wij er niet zo extreem bijliepen.
Al vrij snel zetten we onze tassen neer en gingen er maar bij zitten. Een paar mensen kwamen vlak bij ons zitten en er werden gesprekken uitgewisseld.
Wie is jouw favoriet?
Hoelang zijn jullie al fan?
Gelukkig konden we ‘rij’ af en toe verlaten om een weg te zoeken naar de WC die we konden vinden in de Mac Donalds. ( helaas een vrouwtje die je verplichtte 0,30 te betalen ).
Helaas kregen we al vrij snel te horen van een bewaker dat Luminor ziek was. ( de toetsenist ) Vele mensen balen en sommige zelfs in tranen.
Het goede nieuws was echter wel dat ze zeiden dat we een ‘meet & greet’ kregen.
Ik kon het gewoon niet beseffen en wilde het ook niet geloven, omdat de kans groot was teleurgesteld te worden.
Rond 8 uur gingen de deuren open en na veel geduw, getrek en gemopper kwamen we de zaal binnengesprint. We stonden op de vierde rij voor de microfoon voor Strify. Het was heel erg klein en zó moeilijk te geloven dat ik mijn idolen van zo dichtbij zou zien. ( 2 meter )
Het was te raar voor woorden.
Een groot nadeel was dat de mensen achter ons óók graag verder naar voren wilde met als gevolg: geduw, getrek en gemopper. In de zaal stonden ongeveer 3 à 4 honderd mensen.
We hadden een groot spandoek gemaakt met de tekst: Strify, meet us in your room?! ^^
Nou, omdat we zó ongelofelijk dichtbij stonden, kon dat natuurlijk niet missen voor hem.
Iets over negen begon het donker te worden en de spanning toe te nemen.
Ze zouden daar werkelijk binnen enkele minuten staan.
Opeens kwam Shin op met cool haar, leuke outfit en zijn zó ongelofelijke knapheid. Iedereen begon te krijsen en we deden natuurlijk mee. Toen volgde Yu die dan wel geen staart meer had, maar ook zo sexy was als hij maar zijn kon.
Toen kwam Kiro, breed lachend en zwaaiend ook het podium op en ik kon wel achterover vallen van verbazing. Ze zagen er allemaal té lekker uit!
Alleen Strify was er nog niet, die mijn grootste idool was van iedereen. ( al is de rest ook zó geweldig!! ) Toen kwam Strify ook op in een geweldige outfit met in het begin een masker op dat ons deed denken aan Zorro. ( hihi )
Gelukkig ging dat flutding na twee nummers af en konden we eindelijk Strify helemaal goed bewonderen.
We wisten nog niet echt goed hoe ze live zouden spelen. Op het Songfestival had Strify last zijn stem en zong daardoor niet echt zuiver en mooi.
Maar wow, wat klonk zijn stem fantastisch! Zo zuiver, mooi en gewoon geweldig!
Dit was nog beter dan we ooit hadden kunnen denken. Ze gingen helemaal op in de muziek en maakten vele contacten met het publiek.
Handkusjes, knipogen, praatjes en blikken werden uitgewisseld.
Ook zag Yu ons nog die een soort van knipoog gaf. Dat was heel leuk!
Strify was letterlijk zó ontzettend sexy bezig op het podium. Wow!
Hij praatte op een nogal geile manier dat het hele publiek opfokte. Zijn sexy-moves die hij constant maakte, verveelde echt níet! Hoe sexy kan iemand zijn?
Nou, kijk naar Strify op het podium!
Ook ging hij een paar keer met zijn hand langs het publiek heen en het scheelde maar een paar centimeter of we hadden zijn hand ook aangeraakt.
Na twee nummers deden we ons spandoek omhoog. Of hij het gezien heeft weten we niet, want hij ging erg snel weer naar beneden.
Maar eigenlijk kon dat gewoon niet missen! ^^
In de rij kregen we een halo uitgedeeld. ( 3 van die lichtgevende bandjes die aan elkaar zaten en zo in een rondje zaten die we op ons hoofd zette ).
Ik heb hem per ongeluk op het einde tegen Strify aangegooid. Oeps…
Toen gingen ze opeens van het podium af en kwamen ze later weer terug. Yu topless en Kiro met een leuke tanky aan. Het kon dus niet beter!
Ze deden nog twee hele mooie nummers en stopte er toen echt mee. We kregen water van Kiro over ons heen die zijn flesje boven het publiek leegde.
Yu gooide zijn handdoek en plectrum weg en ook Kiro deed dat. Toen was lekkere Shin nog met zijn drumstokjes over. Hij had er totaal vier en hij gooide ze alleen maar naar de rechterkant. Ik balen.
Maar toen kwam het….
Hij gooide zijn laatste stokje richting ons en ik ving hem met beide handen. Helaas wilde meer fans dat stokje hebben dus vele handen grepen ook het stokje vast.
Gelukkig waren Lieuwke en Esther bereid om mee oorlog te voeren met als doel: Het behouden van Shin’s heilige drumstokje!
Een stom mens dat achter me stond, probeerde nog het stokje van me af te pakken. Gelukkig schoot Lieuwke me te hulp en kafferde het mens uit.
Mijn gemene ik kwam boven en gaf het mens een achterwaartse trap die ervoor zorgde dat ik het stokje echt vasthad. Daar waren we ook weer van verlost.
Ik liep met het stokje in mijn shirt ( zodat geen gefreakte fan het af kon pakken ) de zaal door te hyperen samen met Esther en Lieuwke
Strify bevestigde trouwens na het concert nog even dat er inderdaad een meet & greet was van een uur. Waar moest je dan in hemelsnaam zijn?
We stonden in de rij en het was zó ongelofelijk heet, dat het voelde alsof ik flauw ging vallen. We hadden geen drinken en iedereen stond op elkaar gedrukt.
Gelukkig werd de rij steeds minder druk en hadden we op den duur de ruimte.
En wat zag ik daar lopen? Een Tom look-a-like.
Tom van Tokio Hotel beweert dat hij de seksgod is en wat vroeg ik me toen af? Juist.
‘Hé, ben jij ook zo’n seksgod als dat Tom is?’ schreeuwde ik naar hem en verbaasd keek hij me aan, gevolg door een brede grijns. Hij knikte hevig.
‘Mooi!’
Het was niet helemaal de bedoeling om dat te zeggen, maar ach, soms floepen dingen er gewoon uit.
We stonden dus in de rij voor de meet & greet en er mochten maar 5 mensen tegelijk naar binnen. Lieuwke had een fotocamera en we wilde in ieder geval met zijn allen tegelijk naar binnen.
Helaas lukte dat niet en moesten Eshter en ik eerst naar binnen.
Daar liep ik dan zo zenuwachtig als ik maar zijn kon naar de tafel waar ze aanzaten. Opeens stond ik voor Kiro. Ik legde mijn kaartje neer die hij pakte, signeerde en doorgaf.
Ik pakte mijn topje beet die ik onder mijn kleren aanhad en trok hem iets onder mijn andere t-shirt uit.
‘Would you sign this please?’ vroeg ik aan Kiro die knikte, lachte en zijn handtekening op mijn top zette.
‘You’re so great!’ zei ik nog tegen hem.
‘Thank you.’
Oké, dat was Kiro.
Toen kwam Yu.
Ook hem vroeg ik mijn shirt te signeren en hij zei natuurlijk ‘of course’.
Hij boog zich over de tafel en zette zijn handtekening neer.
Het ging niet zo vlotjes op een t-shirt, dus hij zat een beetje te mopperen toen het niet goed lukte. Hij lachte nog even toen zijn handtekening eindelijk goed op mijn shirt zat en keek tevreden naar zijn eigen creatie op mijn shirt. Ik wilde al doorlopen tot ik me bedacht dat ik nauwelijks nog wat gezegd had tegen hem. ‘You’re also so great!’ zei ik nog tegen hem waarna hij me daarvoor lachend bedankte.
Toen liep ik naar Shin. Blij liep ik hem het drumstokje zien en hij moest lachen. Ook hij signeerde mijn shirt en toen kwam het.
Strify moest nog.
Ik stond voor hem en bekeek hem echt nauwkeurig.
Als ik zou willen, zou ik hem zo op zijn bek kunnen pakken, dacht ik. Niet dat ik dat zou doen natuurlijk, maar hij zat wel maar een halve meter van me af.
Hij boog zich voorover ( legde één hand op mijn heup ) en signeerde mijn shirt en ik wilde iets tegen hem zeggen.
Iets dat er ook uitfloepte:
‘Oh my god, you’re so pretty!’ zei ik en hij lachte. ‘Thank you.’
Ik wilde al doorlopen totdat ik Strify nog wat hoorde zeggen.
‘You’re also pretty.’
Mijn temperatuur steeg toch echt wel een paar graden toen hij dat tegen me zei. Het was gewoon niet te geloven. Ik ging bijna van mijn stokje.
Half blozend mompelde ik nog iets dat leek op ‘thank you.’
Toen liep ik echt door en toen riep Esther naar me. ‘Ilse, je kaartje!’
Ik draaide me weer om en zag Strify en Esther naar het kaartje wijzen dat ik had laten liggen. Met nog steeds een rood hoofd liep ik terug, pakte mijn kaartje en verliet de ruimte.
Dankje Esther, anders had ik vier handtekeningen minder gehad!!
Tijd om te gillen buiten!
Drumstokje, handtekeningen op mijn shirt, handtekeningen op mijn kaartje, gesprekjes gevoerd, compliment ontvangen en ze van zó dichtbij gezien.
Het was gewoon werkelijk niet te geloven!!
Ze zijn zó ontzettend knap en lekker dat het een geschenk uit de hemel moet zijn! ^^
Het was het beste concert dat ik ooit gehad heb en meer dan ik ooit had durven hopen.
Bedankt, Lieuwke en Esther, voor de gezelligheid gedurende de hele dag. Super om dit met jullie bezocht te hebben en als ik het over zou mogen doen, zouden jullie weer de twee zijn die ik erbij wilde hebben! ( en met Roy
)
Een onvergetelijke avond en een nóg grotere obessie!
Geweldig!
I <3 CB!